Budowa obory: uwięziowa czy wolnostanowiskowa? - Bukaciarnia

Używamy plików cookies, aby pomóc w personalizacji treści, dostosowywać i analizować reklamy oraz zapewnić bezpieczne korzystanie z serwisu. Kontynuując, wyrażasz zgodę na gromadzenie przez nas informacji. Szczegóły znajdziesz w zakładce: Polityka prywatności.


Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
budowa-obory-uwieziowa-czy-wolnostanowiskowa
  PYTANIE:   Chcę budować oborę. Krowy będę utrzymywał luzem. Czy mogę w tej oborze trzymać byki luzem w kojcach czy lepiej zrobić dla nich stanowiska uwięziowe? Proszę o wyczerpującą poradę”

 

 

ODPOWIEDŹ:

 

Preferowanym i zalecanym systemem chowu bydła jest system wolnostanowiskowy zapewniający utrzymanie dobrostanu zwierząt. Większość powstających obór i modernizowanych obiektów dla bydła mięsnego, to budynki z technologią utrzymania wolnostanowiskowego, ściółkowe, najlepiej na głębokiej ściółce. Wybór systemu chowu pod względem utrzymania zwierząt oraz określone rozwiązania konstrukcyjne powinny uwzględniać przede wszystkim sposób zagospodarowania odchodów (gnojowicy i obornika). Należy również uwzględnić jakość gleb w gospodarstwie i możliwości produkcji ściółki. Na terenach o glebach zwięzłych i przy deficycie słomy preferowany jest system bezściołowy - z posadzkami szczelinowymi. Niestety koszty w tego typu inwestycję są znaczne. Na glebach lekkich – system ściołowy. Na najgorszych klasach ziem- wskazane utrzymanie na głębokiej ściółce.

Należy mieć na uwadze, że obory dla bydła mięsnego to miejsca przebywania zwierząt głównie w okresie zimowym (ale mogą przebywać tam cały rok). W samym budynku grupy taki jak krowy z cielętami, młodzież hodowlana i opasowa oraz buhaj(e) rozpłodowe są utrzymywane w osobnych sektorach. Obory powinny być proste i tanie w budowie, modernizacji. Najlepiej aby były to budynki typu otwartego.

 

Jeśli chodzi o rodzaje utrzymania alkierzowego- mamy:

- wolnostanowiskowe (w oborach zamkniętych i otwartych- tj. z trzema ścianami)

Mogą być (w obu tych typach): wspólne grupowe legowiska na płytkiej ściółce o małym lub dużym kącie nachylenia, wspólne grupowe legowiska na głębokiej ściółce, wspólne grupowe legowiska z krótkim obszarem paszowym lub indywidualne boksy legowiskowe. W przypadku tych ostatnich (boksów indywidualnych) mogą być to obory bezściełowe.

- uwięziowe (ściołowe i bezściołowe).

 

System wolnostanowiskowy na głębokiej ściółce preferowany jest w gospodarstwach, które mają pod dostatkiem słomy i słabe ziemie wymagające nawożenia obornikiem.

Zalety: zachowany dobrostan zwierząt, przyjazne zwierzętom podłoże (miękkie, ciepłe, czysta i świeża słoma), mniejsza ilość poślizgów i urazów nóg, naturalne kładzenie się i wstawanie, dłuższe przebywanie zwierząt w pozycji leżącej.  Obornik usuwa się kilka razy w roku lub częściej, w zależności od przyjętego rozwiązania technologicznego. Obornik składowany dłużej niż 4 m-ce rozkładowi już w budynku, dlatego nie wymaga tak długiego kompostowania jak nawóz świeży. Dla obornika ze strefy legowiskowej nie jest wymagana płyta obornikowa ani zbiornik na gnojowicę (jedynie na odchody zgarniane z korytarzy spacerowo – gnojowych).

Wady: coroczne zapewnienie odpowiedniej ilości ściółki, jej magazynowanie, duży nakład pracy na dowóz słomy, pracochłonne ścielenie.

W technologii utrzymania na posadzkach z dużym kątem nachylenia ściółka zmieszana z odchodami spychana jest przez ruch zwierząt na zasadzie samospływu w kierunku korytarza spacerowo – gnojowego. Obornik usuwany jest codziennie z korytarza gnojowego.

Zalety:  miękkie i czyste podłoże, na części legowiskowej nie ma konieczności sprzątania nieczystości, ponieważ obornik zsuwa się samoczynnie.

Wady: pracochłonne, codzienne ścielenie i usuwanie obornika wprost na płytę obornikową, na której trzeba go odpowiednio długo przetrzymywać, potrzebny jest również zbiornik na gnojówkę.

W przypadku boksów legowiskowych w systemie ściółkowym obornik usuwany jest codziennie, a w bezściełowym – odchody przedostają się do kanałów gnojowych umieszczonych pod posadzką, w których może być przechowywana gnojowica (do 4 m - cy).

 

W systemie bezściełowym na legowiskach można stosować maty, materace, by nie były mokre osusza się je niewielką ilością trocin, kory lub sieczki (pozostałych częściach obory- posadzki szczelinowe).

Zalety- nie ma konieczności dostarczania ściółki, zmniejszenie nakładów na robocizn.

Wady- mniej przyjazne zwierzętom podłoże.

W chowie wolnostanowiskowym należy formować grupy młodzieży 15 – 20 szt. Zwierzęta powinny mieć usunięte zawiązki rogów już jako cielęta. W trakcie odchowu zwierzęta powinny być przestawiane do większych kojców. Pomieszczenia nieogrzewane stosowane są dla zwierząt powyżej masy ciała 150 kg.

 

Należy pamiętać by w pomieszczeniach dla bydła mięsnego skonstruować wystarczającą ilość przesmyków lub mniejszych furtek, by zapewnić obsłudze łatwy i bezpieczny dostęp do zwierząt (kontrola stanu zdrowia, wykonywanie zabiegów) oraz, w razie potrzeby, możliwość ucieczki przed osobnikami agresywnymi. Młodzież można utrzymywać w kojcach bezściełowych z możliwością blokady części lub całej grupy.

 

Podsumowując:

Zalety systemu wolnostanowiskowego:

- duże możliwości mechanizacji i automatyzacji

- możliwość zastosowania różnych technologii chowu

- niskie nakłady robocizny na obsługę zwierząt

- większa liczba krów na jednego pracownika

- zgodność z instynktem stadnym

- łatwiejsze korzystanie z okólnika, pastwiska

- ruch sprzyjający zdrowiu

- swobodny wybór legowiska i korzystania z urządzeń pielęgnacyjnych

- możliwość kontaktów społecznych

- ścieranie narastającego tworzywa racic

- możliwość zastosowania elektronicznych stacji paszowych

- mniejsze zużycie siły roboczej

 

Wady systemu wolnostanowiskowego:

- większa powierzchnia

- większy = droższy budynek

- konieczność kompletowania wyrównanych masą grup zwierząt

- groźba bezpośredniego zarażania chorobami (m.in. skórnymi)

- narażenie na bójki w walkach hierarchicznych = konieczność dekornizacji

- przy śliskich posadzkach- możliwość urazów kończyn

- przy nieczyszczonych na bieżąco korytarzach gnojowych – rozmiękanie tworzywa racic, a w konsekwencji infekcje

 

Jeśli chodzi o system uwięziowy- może być on stosowany w chowie bydła mięsnego. Jednak przeznaczony jest on przede wszystkim dla gospodarstw o małej skali produkcji – ze względu na dużą pracochłonność. Bydło w przypadku tego systemu jest utrzymywane w oborach zamkniętych. Stanowiska- różnej długości (długie, średnie, krótkie)- nie zapewniają należytej higieny. Największym problemem w uwięziowym systemie utrzymania jest zapewnienie higieny i komfortu bytowania zwierząt.

Młodzież może być utrzymywana na stanowiskach uwięziowych (ale głównie jałówki, którym i tak trzeba zapewnić odpowiednią ilość ruchu). 

 

Zalety „uwięziówki”:

- indywidualny dostęp do zwierząt, bezpośrednia kontrola i opieka

- bezpośredni dostęp do legowiska z możliwością częstego czyszczenia i ścielenia

- większa kontrola przy przemieszczaniu zwierząt

- odizolowanie zwierząt chorych od zdrowych

- możliwość budowy obór kilkurzędowych

- możliwość indywidualnego wiązania i zwalniania

- utrzymywanie grup zróżnicowanych wagowo

- brak bójek (niepotrzebna dekornizacja)

 

Wady systemu uwięziowego:

- duże nakłady pracy ręcznej

- ograniczone możliwości mechanizacji i automatyzacji, stosowania różnych technologii

- surowsze wymagania mikroklimatyczne

- duże zużycie ściółki przy chowie ściołowym

- problemy z doborem parametrów stanowiska (dopasowanie do wielkości zwierząt)

- brak wygody i niebezpieczeństwo dla osób obsługujących

- obory tylko o małej obsadzie

- konieczność budowy ciepłych obiektów

- ograniczenie ruchu - problemy z kończynami, przerastanie racic

- gorsza przemiana materii

- ograniczenie ruchu – znaczne otłuszczanie się zwierząt

- możliwe indywidualne dawkowanie paszy treściwej (trudniejsze i możliwe podjadanie paszy przez osobniki sąsiednie)

 

Pozdrawiam,

inż. Marlena Michalska

Zaloguj się aby dodać komentarz