Wirus Schmallenberg u bydła - Bukaciarnia

Używamy plików cookies, aby pomóc w personalizacji treści, dostosowywać i analizować reklamy oraz zapewnić bezpieczne korzystanie z serwisu. Kontynuując, wyrażasz zgodę na gromadzenie przez nas informacji. Szczegóły znajdziesz w zakładce: Polityka prywatności.


Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
wirus-schmallenberg-u-bydla
Nazwa wirusa pochodzi od nazwy miasta znajdującego się w Niemczech w rejonie Nadrenii Północnej-Westfalii (zachód Niemiec) w pobliżu, którego w roku 2011 wykryto go po raz pierwszy u bydła. Wirus ten należy do rodzaju Orthobunyavirideae, grupy wirusów Akabane -podobnych wirusów, należących do serogrupy wirusów Simbu (podserogrupy Oropouche) (Ziętek-Barszcz). Jeśli chodzi o Orthobunyawirusy są to wirusy popularne w Afryce, Australii czy też Oceanii a więc w bardziej tropikalnych strefach klimatycznych w porównaniu z klimatem umiarkowanym. Wektorami, odpowiedzialnymi za przenoszenie wirusa są owady m.in. komary oraz owady należące do rodziny Culicoides np. kuczmany.  Do zakażenia wirusem może także dojść drogą wewnątrzmaciczną poprzez łożysko. Do tej pory nie stwierdzono by wirus był przenoszony przez bezpośredni kontakt miedzy zwierzętami. Wirus charakteryzuje się różną odpornością na czynniki zarówno fizyczne jak i chemiczne. Utrata lub znaczne zmniejszenie zakaźnościŸ następuje po przynajmniej 30 min w temperaturze 30-60°C, jednak wirus jest wrażliwy na powszechnie stosowane œśrodki dezynfekcyjne (1% podchloryn sodu, 2% glutaraldehyd, 70% etanol) (Śmietanka i Miechowicz).  Poza organizmem gospodarza lub wektora wirus SBV przeżywa przez bardzo krótki okres czasu. Oprócz Niemiec, wirus został wykryty m.in.  w Holandii, Belgii, Luksemburgu, Danii, Francji, Hiszpanii, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii, w krajach Skandynawskich a także w Austrii, Czechach, Estonii i Polsce (2 byki importowane z Francjii).

            Do objawów towarzyszącym wystąpieniu wirusa u bydła zalicza się wysoką gorączkę (ponad 40°C), pogorszenie ogólnego stanu zdrowia, ronienia, brak apetytu, spadek kondycji, biegunkę, spadek mleczności, zaleganie.  Po 2-3 tygodniach objawy ustępowały.  W przypadku zakażenia płodu dochodzi do powstawania u niego wad rozwojowych.  W zależności od etapu ciąży, w którym miało miejsce zakażenie u nowonarodzonych cieląt obserwuje się charakterystyczne wady rozwojowe. Płody bydlęce zakażone w trakcie trwania pierwszego trymestru ciąży narażone są na rozwój wodogłowia, natomiast płody zakażone podczas trwania drugiego trymestru wykazują objawy artrogrypozy (wrodzona sztywność stawów a także ich deformacja), co wiąże się z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego. Możliwe jest także wystąpienie u takich cieląt skoliozy oraz kręczu szyi. Ponadto u nowonarodzonych cieląt z wadami rozwojowymi charakterystyczną zmianą jest występowanie odmy podskórnej. W przypadku zakażenia płodów wirusem Schmallenberg cielęta rodzą się przeważnie martwe. Na chwile obecną nie istnieje żadna szczepionka przeciwko wirusowi SBV. W celu ograniczenia ryzyka wystąpienia wirusa w stadach, zaleca się eliminację owadów w oborach a także stosowanie repelantów. Ważne jest także by hodowca zwracał uwagę czy sprowadzane przez niego zwierzęta nie pochodzą z regionów, w których w ostatnim czasie odnotowano wystąpienie wirusa. W przypadku sprowadzenia zwierząt z obszarów zagrożonych, zanim zwierzę trafi do stada należy poddać je kwarantannie i badaniu na obecność przeciwciał SBV a także BTV. Chociaż choroba nie jest zwalczana z urzędu, hodowcom zaleca się kontakt z lekarzem weterynarii w przypadku pojawienia się charakterystycznych dla wirusa objawów (Jędrzej i wsp., 2013).

            Według obecnego stanu wiedzy SBV nie jest zaliczany do czynników zoonotycznych, a więc nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla człowieka (Reusken i wsp., 2012). Niemniej jednak zaleca się osobom asystującym przy porodach i mającym kontakt ze zwierzętami podejrzanymi o zakażenie SBV lub z ich krwią, wodami płodowymi czy poronionymi płodami, aby zachowały szczególną ostrożność. Znanych jest, co najmniej 30 wirusów z rodzaju Orthobunyavirus związanych z zakażeniami u ludzi, w tym także wirusy Aino czy Shuni, które początkowo uważano za niegroźne dla człowieka, a okazały się czynnikami zoonotycznymi (Larska i wsp., 2013). Mimo stwierdzenia braku zagrożenia dla zdrowia ludzkiego ze strony wirusa Schmallenberg, niektóre kraje w których nie odnotowano przypadku wystąpienia wirusa u przeżuwaczy wprowadziły swego czasu zakaz importu żywego bydła oraz nasienia i zarodków z krajów dotkniętych chorobą. W związku z tym wielu hodowców z krajów ryzyka odnotowało straty ekonomiczne.

 Autor: inż. Karol Pawłowski

Zaloguj się aby dodać komentarz