Odchów cieląt - sposoby utrzymania - Bukaciarnia

Używamy plików cookies, aby pomóc w personalizacji treści, dostosowywać i analizować reklamy oraz zapewnić bezpieczne korzystanie z serwisu. Kontynuując, wyrażasz zgodę na gromadzenie przez nas informacji. Szczegóły znajdziesz w zakładce: Polityka prywatności.


Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
odchow-cielat-sposoby-utrzymania
Cielęta bardzo często są oddzielane od matek w pierwszym-trzecim dniu po urodzeniu. W pierwszych dniach po urodzeniu cielęta wymagają stałej opieki, ale również ciszy, spokoju oraz poczucia bezpieczeństwa.W Polsce można wyróżnić kilka systemów chowu cieląt, każdy z nich posiada zalety, ale również wady, z których należy zdawać sobie sprawę, decydując się na wychów cieląt. System chowu jest ściśle powiązany z liczebnością stada podstawowego, ponieważ inwestycja w drogie rozwiązania, nie ma większego sensu przy niewielkiej liczbie zwierząt.

Cielęta można utrzymywać w budynkach, specjalnie do tego celu przystosowanych tzw. „cielętnikach”. Pomieszczenia inwentarskie projektuje się pod kątem wychowu cieląt, ich wygody oraz łatwej obsługi. Budynki tego typu najczęściej są oddzielone od głównej obory, a cielęta przenoszone są do cielętnika w pierwszych dniach po urodzeniu. Ten system stosowany jest nielicznie, ponieważ przewidziany jest dla kilkuset krów rodzących regularnie młode.

Budynki są wyposażone w specjalne urządzenia do zadawania siary oraz w późniejszym etapie mleka i preparatów mlekozastępczych na dużą skalę. Jednocześnie można zadawać płyny aż 12-24 sztukom. Cielęta podzielone są na grupy wiekowe, aby zadawane pasze były dostosowane do wymagań pokarmowych rosnących zwierząt. Kojce grupowe mogą pomieścić od kilku do kilkudziesięciu cieląt.

W każdym kojcu znajduje się poidło, karmidło na paszę treściwą oraz drabinka na siano i inne pasze objętościowe. Cielętniki mają podłogę litą, a wyściółką jest słoma, codziennie dościelana lub wymieniana. Zdarzają się obory, w których podłoga jest ażurowa, ale jej wpływ na zdrowie racic jest wątpliwy. Zapewnia lepsze warunki mikroklimatyczne i łatwiej utrzymać w tak wyposażonych oborach porządek.

W oborach, w których utrzymuje się kilkadziesiąt krów, najczęściej wydziela się określoną część pomieszczenia i konstruuje kojce grupowe dla kilku sztuk cieląt. Kojce są obficie wyścielone słomą, aby utrzymywać ciepło oraz zatrzymywać wilgoć.

Natomiast w oborach, najczęściej występujących w naszym kraju, w których utrzymuje się kilkanaście krów, dla cieląt przeznacza się prowizoryczne kojce, umieszczone w rogu obory. Największą wadą tego typu rozwiązań jest niedostateczne oświetlenie przestrzeni dla cieląt. Bardzo ważną funkcję w rozwoju układu oddechowego i krwionośnego pełni możliwość korzystania z wybiegów i okólników.

W niektórych systemach stosowane są kojce indywidualne, niewielkie tzw.” klatki” o wymiarach 120 cm na 80 cm i wysokości około 90 cm. Obficie zaścielona słomą, niewielka przestrzeń dla cieląt od razu po urodzeniu, jest rozwiązaniem bardzo korzystnym dla młodych, ponieważ są objęte indywidualną, codzienną opieką i obserwacją.

Kojce-klatki zapewniają spokój i poczucie bezpieczeństwa. Przez kilka pierwszych dni życia przyzwyczajają się do częstego kontaktu z człowiekiem. Po upływie dwóch tygodni są przenoszone do kojców grupowych.

W Polsce dopiero wprowadzany jest system tzw. „zimnego wychowu”. Zwierzęta przebywają stale na zewnątrz. Ich kojce wyposażone są w domki- budki wykonane z drewna lub tworzywa sztucznego, zapewniającego schronienie przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Budki z tworzywa sztucznego lepiej zatrzymują ciepło i ułatwiają czyszczenie i dezynfekcję przy wymianie obsady młodych. Cielęta bardzo dobrze znoszą niskie temperatury, jeśli są do nich przystosowywane od pierwszych dni życia.

Domki mają grubo wyścieloną słomą podłogę. Na wybiegach znajduje się poidło, karmidło oraz drabinka na siano. Budki typu „igloo” mają wymiary 150 x 150 cm. Kojce powinny znajdować się na południowej stronie obory. W zimnym wychowie bardzo ważne jest, aby cielęta otrzymywały mleko lub preparat mlekozastępczy o temperaturze nie niższej niż 35 C ̊.

Wadą tego typu chowu są duże nakłady finansowe na budowę takich kojców oraz duże nakłady robocizny podczas samego odchowu cieląt, ponieważ młode traktowane są indywidualnie.

 

 

Źródło: RynekRolny.pl

Zaloguj się aby dodać komentarz