Zielone złoto - Bukaciarnia

Używamy plików cookies, aby pomóc w personalizacji treści, dostosowywać i analizować reklamy oraz zapewnić bezpieczne korzystanie z serwisu. Kontynuując, wyrażasz zgodę na gromadzenie przez nas informacji. Szczegóły znajdziesz w zakładce: Polityka prywatności.


Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
knzm3mdcxodysndkxodewnjkf117899_pastwisko2_medium.jpg
Trawy i motylkowe stanowią największą i najcenniejszą grupę roślin łąk i pastwisk. Rolnik z całej grupy wykorzystuje zaledwie 15 gatunków traw i 6 gatunków motylkowatych. Stanowią one najwartościowszą grupę roślin na pastwiskach, ponieważ wpływają na wielkość i jakość plonów. Są przez zwierzęta chętnie zjadane, dobrze zadarniają pastwisko, a ich intensywna wegetacja przebiega od wczesnej wiosny do późnej jesieni. Decydują także o trwałości pastwiska i wielu jego funkcjach pozaprodukcyjnych. Pomimo występowania na pastwisku wielu gatunków traw najwartościowszymi i zalecanymi do wysiewu są: życica trwała, wiechlina łąkowa, kupkówka pospolita, kostrzewa łąkowa, tymotka łąkowa, mietlica biaława, kostrzewa czerwona (forma rozłogowa). Z roślin motylkowych - koniczyna biała. Obecność motylkowych dodatnio wpływa na glebę i skład runi, bowiem wykorzystują one składniki pokarmowe znajdujące się w głębszych warstwach glebowych. Rozwijając się w sferze przygruntowej, podobnie jak trawy podszywkowe zagęszczają darń. Wymienione gatunki traw spełniają określone kryteria ilościowo-jakościowe, takie jak: smakowitość, plonowanie, trwałość, zadarnianie oraz odporność na udeptywanie i częste zgryzanie.

 

Użytkowanie kośno-pastwiskowe jest najbardziej racjonalnym sposobem wykorzystania łąk i pastwisk. Polega ono na pastwiskowym użytkowaniu danej powierzchni przez okres 1-2 lat, a następnie przejście w tym samym wymiarze czasu na użytkowanie kośne. Jednostronne użytkowanie pastwiska powoduje, że skład florystyczny ulega zawężeniu.

 

W utrzymaniu składu botanicznego runi istotną rolę odgrywa również nawożenie.

 

Przy doborze poszczególnych traw i motylkowych do mieszanek na użytki zielone trzeba brać pod uwagę ich trwałość, warunki siedliskowe, w których będą rosły, sposób, intensywność i okres użytkowania. Jeśli uszeregujemy niektóre gatunki traw pod względem trwałości, to na pierwszym miejscu będzie kupkówka pospolita, następnie kostrzewa trzcinowa, tymotka łąkowa, życica trwała, kostrzewa łąkowa i życica mieszańcowa.

 

Procentowy udział poszczególnych składników runi powinien zawierać trawy niskie (40-60%), trawy wysokie (30-40%), motylkowate (20-30%) i zioła (ok. 5%).

 

Kupując mieszankę traw należy przede wszystkim zwrócić uwagę na jakość materiału siewnego, a nie tylko na jej cenę. Oprócz właściwego doboru gatunków i odmian do mieszanek ważna jest ilość wysiewu i parametry jakościowe nasion (zdolność kiełkowania I kl PN 85%, czystość min. 90%). W mieszance traw nie dopuszcza się obecności nasion perzu, szczawiu kędzierzawego i tępolistnego, owsa głuchego, kanianki, śmiałka darniowego i wyczyńca polnego. Wysiewając nasiona czyste, zapobiega się wypieraniu z runi właściwych gatunków traw i roślin motylkowych przez chwasty.

 

Przy komponowaniu mieszanki należy przede wszystkim uwzględnić stan uwilgotnienia gleb. Chcąc uzyskać mieszankę o dużej trwałości trzeba łączyć ze sobą rośliny o tych samych wymaganiach wilgotnościowych. I tak np. na gleby wilgotne zaleca się: kostrzewę łąkową, tymotkę łąkową i wiechlinę łąkową, a na luźne gleby torfowe nie preferuje się życicy trwałej.

 

Biorąc pod uwagę udział traw, rozróżnia się następujące typy florystyczne runi:

a/ z dominacją traw: udział traw ponad 66%,
b/ zrównoważony: udział traw 50-66%,
c/ z dominacją ziół: udział traw poniżej 50%.

 

Przy zakupie traw trzeba również zwrócić uwagę na informacje zawarte na etykiecie, gdzie podany jest skład gatunkowy i odmianowy komponentów mieszanki. Niestety ostatnimi czasy producenci komponują mieszanki nie dostosowując składu botanicznego do odpowiedniego rodzaju siedlisk.

 

Użytkownicy powinni systematycznie kontrolować stan runi użytków zielonych. Pierwszym krokiem w ich ocenie jest stwierdzenie gatunków oraz udziału poszczególnych gatunków występujących w runi. Udział gatunków pożądanych powinien być wysoki, a mniej wartościowych niewielki. W tym celu w praktyce zaleca się przejść po przekątnej danego obiektu łąkarskiego i w losowo wybranych miejscach w kształcie koła o średnicy 5 m dokonać oznaczenia gatunków. Gatunki spisujemy w karcie pola z oznaczeniem miejsca analizy, by móc porównać wyniki w następnych latach. Następnie szacunkowo określamy w procentach udział gatunków. Szacunki zawsze odnoszą się do całkowitego plonu suchej masy (100%) na powierzchniach poddanych ocenie.

 

 

Piotr Mantycki
K-PODR w Minikowi
e

 

 

Zaloguj się aby dodać komentarz