Żywieniowe metody modyfikowania cech funkcjonalnych wołowiny - Bukaciarnia

Używamy plików cookies, aby pomóc w personalizacji treści, dostosowywać i analizować reklamy oraz zapewnić bezpieczne korzystanie z serwisu. Kontynuując, wyrażasz zgodę na gromadzenie przez nas informacji. Szczegóły znajdziesz w zakładce: Polityka prywatności.


Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
zywieniowe-metody-modyfikowania-cech-funkcjonalnych-wolowiny
Możliwości zmian w zawartości NNKT w wołowinie za pomocą metod żywieniowych nie zostały zbadane tak dokładnie jak w przypadku mleka. Badania przeprowadzone w ostatnich latach wykazały jednak, że przez dobór odpowiedniej dawki pokarmowej w końcowym okresie opasania, można manipulować przebiegiem procesów fermentacji żwaczowej, aby zapobiec biouwodorowaniu nienasyconych kwasów tłuszczowych zawartych w paszy (Oprządek i Oprzadek, 2002). Najlepszym sposobem naturalnej ochrony wielonienasyconych kwasów tłuszczowych przed biouwodorowaniem w żwaczu, wydaje się stosowanie w żywieniu zwierząt przeżuwających całych nasion roślin oleistych (np. rzepaku, lnu), wewnątrz których tłuszcz jest zamknięty i chroniony przed mikroflorą żwacza (Scolan i Wood, 2006). 


   Jednym z naturalnych i efektywnych ekonomicznie sposobów poprawy właściwości dietetycznych (zdrowotnych) wołowiny, może być obniżenie intensywności żywienia zwierząt w końcowym okresie opasania, poprzez zwiększenie w dawce pokarmowej stosunku pasz objętościowych do treściwych i przez to spowolnienie tempa wzrostu opasanego bydła w tym okresie (Rule i in., 1997). Takie dawki pokarmowe mają odmienny i bardziej pożądany profil kwasów tłuszczowych w porównaniu z dawkami o dużym udziale pasz treściwych, powodując tym samym korzystne zróżnicowanie w składzie kwasów tłuszczowych w tkankach zwierzęcych (Duckett i in., 1993). Poprzez zwiększenie udziału pasz objętościowych i obniżenie udziału paszy treściwej w dawce pokarmowej skarmianej w końcowym okresie opasania, można wpłynąć na zmianę profilu NNKT w tkance tłuszczowej tj. na wzrost zawartości kwasu linolenowego (C 18:3 n-3) kosztem zawartości kwasu linolowego (C 18:2, n-6). Szczególną rolę w tym względzie przypisuje się paszy pozyskiwanej z trwałych użytków zielonych, w tym zwłaszcza trawom i innym roślinom występującym w runi łąkowej i pastwiskowej (Scolan i Wood, 2006). Pasze te w porównaniu z kiszonką z kukurydzy i paszą treściwą, charakteryzują się wyższą zawartością kwasów tłuszczowych PUFA n-3 oraz bardziej zawężonym stosunkiem PUFA n-6 do PUFA n-3, powodując tym samym korzystne zróżnicowanie w składzie tych kwasów w tkankach zwierzęcych (Duckett i in., 1993).

Przeprowadzone z tego zakresu badania w IZ-PIB na buhajkach rasy Limousin (Bilik i in., 2008) wykazały, że bez względu na zastosowaną w końcowym okresie opasania intensywność żywienia, dawki pokarmowe z udziałem zielonki pastwiskowej lub kiszonki z przewiędniętych traw, wpływają korzystniej na właściwości pro-zdrowotne wołowiny, niż dawki z udziałem kiszonki z kukurydzy jako paszy podstawowej. Ponadto wykazano, że mięso buhajków żywionych kiszonką z przewiędniętych traw charakteryzowało się niższą zawartością cholesterolu całkowitego, niż przy żywieniu kiszonką z kukurydzy lub zielonką pastwiskową.

Metodą o największej efektywności jest jednak podawanie opasanym zwierzętom tłuszczów roślinnych, chronionych przed biouwodorowaniem w żwaczu, w celu bezpośredniego wbudowania do tłuszczu mięśniowego długołańcuchowych kwasów tłuszczowych (Pisulewski i in., 2001). Doświadczenia wykonane w IZ- PIB  (Strzetelski i in., 2001) wykazały, że wprowadzenie do dawek pokarmowych dla buhajków rasy cb, żywionych kiszonką z kukurydzy i mieszanką treściwą, dodatku śruty z nasion lnu  lub makuchu rzepakowego przyczyniło się do zwiększenia w tłuszczu śródmięśniowym  m. longissimus dorsi zawartości kwasu linolenowego (C 18:3 n-3) i obniżenia zawartości cholesterolu, w porównaniu z grupą kontrolną. W innych badaniach prowadzonych w IZ- PIB (Barowicz i Brejta, 2001) określano wykorzystanie soli wapniowych kwasów tłuszczowych oleju lnianego oraz tłuszczu utylizacyjnego w opasie młodego bydła rzeźnego rasy Simental. Wykazano, że 10% dodatek soli wapniowych kwasów tłuszczowych, tłuszczu utylizacyjnego  lub tłuszczu utylizacyjnego i oleju lnianego w proporcji 1:1 do dawek pokarmowych dla buhajków o masie ciała powyżej 400 kg, żywionych kiszonką z traw (do woli) i mieszanką treściwą (3,5 kg/dzień), wpłynął na zwiększenie zawartości kwasu linolenowego (C 18:3 n-3) w tłuszczu mięśnia grzbietowego oraz istotne zawężenie proporcji kwasów tłuszczowych z rodziny n-6 do n-3, w porównaniu z żywieniem bez tych dodatków. 
   

Poprzez zwiększenie w dawce pokarmowej dla opasanego bydła pasz bogatych w kwas linolowy (tj. nasion roślin oleistych) lub żywienie zielonką pastwiskową można również wpływać na zwiększenie w tłuszczu śródmięśniowym mięsa zawartości CLA. W przeprowadzonych doświadczeniach (Shantha i in., 1997)  wykazano na przykład, że zawartość CLA w tłuszczu mięśni udowych bydła utrzymywanego na pastwisku wynosiła 7,7 mg/g tłuszczu, podczas gdy u bydła żywionego dawkami objętościowo-treściwymi 5,2 mg/g tłuszczu. Natomiast przy stosowaniu dodatku nasion siemienia lnianego lub oleju rybnego w okresie 120 - dniowego  opasania buhajków, zawartość CLA w tłuszczu śródmięśniowym  m. longissimus dorsi zwiększyła sie z 3,2 do 8,8 mg/g (Enser i in., 1999). Badania żywieniowe przeprowadzone w IZ- PIB (Strzetelski i in., 2000) wykazały, że intensywnie opasane buhajki suchymi mieszankami pełnodawkowymi lub kiszonką z kukurydzy i mieszanką treściwą, z udziałem nasion lnu lub makuchu rzepakowego, odznaczały się istotnie wyższą zawartością CLA w tłuszczu podskórnym, okołonerkowym i mięśniu grzbietowym w porównaniu z kontrolną grupą zwierząt, otrzymujących analogiczne dawki pokarmowe bez tych dodatków.


Źródło: OSW.pl

Zaloguj się aby dodać komentarz